Categorie archief: Petites Histoires

Georges & Casimir

man_or_rabbit__by_squishysandwich-d4icl8k

Georges is mijn buurman in Parijs. Voordat ik Georges kende, hoorde ik hem al regelmatig rondscharrelen. De muren zijn hier dun en de vloeren van krakende houten planken. Lang dacht ik dat Georges óf aan slapeloosheid leed, óf een enorm nachtuil was. Bijna dagelijks ging hij rond half één ’s nachts de deur uit en kwam hij niet voor zessen terug. Dan hoorde ik hem over de lange gang van de zesde verdieping stommelen.

Lees verder

Gedeelde stadsliefde

STADSLIEFDE_blowup:blowup

Ik woon nu bijna drie maanden in Parijs en ik heb ontdekt dat ik lijk op een erudiete, goedgeklede mannelijke vijftiger, die weet hoe het heurt. Dat komt omdat ik eindelijk Stadsliefde – Onder het zink van Adriaan van Dis heb gelezen.

Dat ik niet eerder aan dit boek ben begonnen, heeft vooral te maken met het feit dat als je naar Parijs vertrekt, de literatuur over de stad zich met ellenbogenwerk aan je opdringt. Alle boeken willen gelezen worden. En ik wil alles lezen. Omdat ‘meer lezen’ een van mijn voornemens was als ik eenmaal in Parijs zou wonen. Ook leken de verhalen me een goede springplank voor een duik in de stad.

Lees verder

Avec le Vélib door BoulBi

IMG_7303 2
Nope, deze titel is geen gibberish. Vélib staat voor Vélo Libre (gratis fiets). Een trouwe bondgenoot voor iedereen die in Parijs meters moet of wil maken. En BoulBi? Oui, dat had ook de meest recente hiphopsensatie uit Frankrijk kunnen zijn maar slaat hier op de wijk Boulogne-Bilancourt.

Lees verder

Kakmadammen

tour-eiffel-paris-scintillement-etoiles-promenade-chien-jcl

“Je moet oppassen”, zei een Parijse vriend tijdens het appen toen ik hem een tijdje geleden aankondigde dat ik naar zijn stad zou gaan verhuizen. “Hoezo?”, vroeg ik, klaar om een serie waarschuwingen te incasseren over alleen naar huis lopen door het gehossel rondom Gare du Nord, voor afleidingsmanoeuvres van mannen die je, terwijl je voor het stoplicht wacht, van je iPhone beroven, voor aanslagen in metro’s en bistro’s met slechte wijn. “Voor crottes de chien“, zei hij. “Je vijand nummer 1 op de straten van Parijs.” Hondenpoep dus. Nou ja, ach kom, dacht ik. Dat zal toch niet veel erger zijn dan in Amsterdam, alvorens de conversatie subtiel in een andere richting te navigeren.

Lees verder

Wolf, Le Markstein

pumas in de sneeuwTerwijl E. een trail run van 23 kilometer rende, van de top van Le Grande Ballon naar beneden en weer terug, ging ik op een kleine wandeling. Een rondje om de top. Vertrekpunt Hotel Wolf, Le Markstein, een naam als de setting van een detective of een feestje van Kiss. Halverwege was ik even de weg kwijt. Toen ik dacht dat ik mensen hoorde, waren het twee parapenters die boven mijn hoofd hingen.
In de verte zag ik een ouder echtpaar de weg oversteken en verdwijnen achter een rots. Het vervolg van het pad. Ik belandde met mijn Puma’s in de sneeuw. Met natte sokken haalde ik het echtpaar in, dat foto’s van het uitzicht aan het nemen was. De mevrouw had de parapenters ook gehoord. “Het was alsof er iemand vlak achter me liep”, zei ze. “Ouioui, haha”, antwoordde ik. Omdat het me nog steeds niet lukt gewoon een volzin terug te zeggen in het Frans. Ik eindigde bij Le Markstein met een crêpe. Mijn voeten voelden koud. Het zou nog minstens 3 uur duren voordat E. terug was.

O Champs-Élysées…..

critique-de-the-young-lady-02.jpgIk dwaal nu drie weken door Parijs en de stad opent zich langzaam aan me. Ze is kakelvers, spannend, nieuw, smakelijk, onwennig, maar ook warm en verwelkomend. Maar echt ingeburgerd ben je pas ergens als je je goede en slechte gewoontes van thuis weer oppikt. Daarom leek het me afgelopen donderdag zinvol om iets te doen wat ik in Amsterdam ook veel doe: naar de film gaan. Ik droomde over een onuitputtelijk aanbod van piepkleine charmante art-deco bioscoopjes waar de voorpremière van Get Out te zien zou zijn, maar helaas beloofde Google lang niet zoveel cinematische verwennerij in Parijs als in Amsterdam. Ik vond alleen uitersten van het spectrum: tig obscure zaaltjes gewijd aan “Le Cinema de l’auteur” en een handvol mega complexen en Pathé imperia. Omdat ik geen zin had in Kusturica of een Atom Egoyan-marathon, dook ik in het filmaanbod van multiplex UGC op de Champs-Élysées, waar behalve Baby Boss en Fast & Furious 8 ook Lady MacBeth draaide, voor de Franse markt om onbegrijpelijke reden ‘vertaald’ in: The Young Lady. Prima filmkeuze, bleek later, slechte timing ook.

Lees verder