Categorie archief: Kort

Kletskousen

kletskousen blog 2

Bottle Beach, Koh Panghan, Thailand

Toen ze nog aan de voet van de berg waren, hoorden we ze al. A. en ik liepen naar Bottle Beach. Dat was een nog echt verlaten strand hadden mensen gezegd. Bovenop de berg namen A. en ik net foto’s van elkaar, omstebeurt poserend voor het uitzichtpunt, toen ze opeens naast ons stonden.

Lees verder

Advertenties

Ongebroken

Hokusai_642_480

Beyond the Great Wave by Hukosai

De zee was niet vergevingsgezind vandaag. De golven rolden genadeloos snel na elkaar de baai binnen. Peddelend op zijn surfboard probeerde hij achter de branding te komen, op de plek waar de golven nog ongebroken hun weg naar de kust zoeken. Maar halverwege ging het bijna mis. De zee duwde terug. Met elke golf die zich bruut over hem uitstortte, voelde hij zijn kracht afnemen. Het ijskoude water drong verder zijn wetsuit binnen. Druppels gleden over zijn rug. Hij rilde. Nu kon hij nog terug. Hij was een vakantiesurfer, niet echt fit en, erger nog, zijn gemoed was roestig. En surfen kwam uiteindelijk vooral neer op mentale kracht. Nooit twijfelen.

Lees verder

Petites Histoires: Fruitella / Strohalmen

Fruitella

Een groep verstandelijk beperkten kreeg een rondleiding door Cathedral de Saint Paul in Nantes. Ze waren in vrijetijdskleding en roken naar Fruitella. Vakantie ruikt naar Fruitella. Toen de groep mij passeerde stond ik bij het kaarsjesaltaar, zoals wel vaker in kerken sinds mama dood is. Ik steek er altijd eentje aan. Ik had dat haar een keer zien doen in de Steentjeskerk in Eindhoven. Toen was ze al ziek. Op dat moment bedacht ik me dat ik dat dan maar over moest nemen. Rituelen zijn goede strohalmen als je verder niet zoveel hebt om je aan vast te houden.

Circles

grassLike always, I ate to much at grandpa’s birthday. Although I came to think that my nausea didn’t come so much from eating this year, as from missing grandma.

As I stood in the backyard of their house looking out over the chest high weed, I remembered the way grandma used to walk small circles on the lawn to keep fit. She kept on doing it for years. Until one day she didn’t anymore. But the circle on the grass would still be there for years after. A worn out, muddy track, that led to nowhere.

Lees verder

Rock ’n roll (een beetje dan)

Zondagnacht. Na de afterparty. Het feestgedruis stroomt van de skylounge naar de uitgang. “Houd dwe lift twegen”, roept iemand. “Meneer wilt u die sigaret alstublieft niet hier opsteken”, zegt een portier. De liftdeuren schuiven langzaam dicht en vliegen weer open. Er stapt een man binnen. Hij draagt een instrumentenkoffer. Met lodderige ogen peilt hij voor een seconde de posse van Soetebroot. “Ik ken jullie helemaal niet!”, roept hij. Twee meisjes  en een beschonken rocker met een gitaar volgen in zijn kielzog. De meisjes giechelen. Soetebroots posse zwijgt. Zoveel rock ’n roll veegt de vloer aan met elke grap om het ijs te breken. De lift zakt.
De rocker slaat zijn armen om het middel van een van de meisjes en kust haar in haar nek. Soetebroot wisselt een vluchtige blik met L. De liftdeuren gaan open. De rocker steekt zijn peuk op en het trekt het meisje door de lobby naar een deur. After the party, there’s the afterparty, after the afterparty there’s the hotel lobby, zingt Soetebroot. “Wilt u uw sigaret uitmaken en u richting de daarvoor bestemde uitgang bewegen?”, vraagt een andere portier. De posse van Soetebroot loopt de schuifdeur door de nacht in, het parkeerterrein op dat zielloos baadt in het lichtschijnsel van een McDonalds. “Rock ’n roll, dat hebben wij nou nooit”, zucht P. Met een flauwe glimlach lopen we naar de stationwagen.

Rok

Het leuke van wonen op de Middenweg is dat er vaak praatjes worden gemaakt. Soetebroot stak net de sleutel in het slot van haar fiets toen een oude dame stopte. “Dat is een mooie rok”, zei de dame. Het nadeel van wonen op de Middenweg is dat er zoveel oude mensen wonen met tijd en zoveel jonge mensen met haast. “Dank u wel, mevrouw,” antwoordde Soetebroot en draaide de sleutel om waardoor de fiets met een doffe klap van het slot schoot. Soetebroot zwaaide het ding in de beoogde rijrichting en keek omhoog naar de dame. Ze had een parmant knotje op haar hoofd. “Een rok voor overdag maar óók om in te dansen”, zei de dame met een ondeugende glimlach en vervolgde haar weg, haar boodschappenkarretje achter zich aantrekkend. Een keurige tred, lichtvoetig met een rug zo recht als die van een ballerina. Zo is het maar net, dacht Soetebroot en fietste richting het centrum van de stad.

Internet daten

Jelena was nogal fanatiek met internet daten. Manisch kon je het ook noemen. “Joehoe, helemaal goed. Ik maak nog even deze videochat af. Daarna zet ik hem aan de kant”, riep ze vanuit haar rode Toyota Yaris, terwijl Niek en Patrick de motoren van hun getune-de wagens lieten ronken, klaar voor een illegale straatrace.

Koffietijd

Vrijdagochtend 11uur. Bejaardenkoffietijd in de Vomar. Eentje in een scootmobiel ziet me voor een meneer aan en botst tegen de stroopwafels.

Zondagochtend

Er staat een vrouw voorovergebogen op het platform. Ze houdt zich vast aan de paal waarop de vertrektijden staan vermeld. Zeiljack, stevige wandelschoenen. Vlak achter haar staat een man. Hij maakt neukbewegingen.  Zondagochtend. Station Haarlem. De buschauffeur vindt het niet erg als het gaat regenen.

Duplo


In de binnenstad van Zwolle staan veel kastelen.  K. kocht een koelkast-magneet.
Happy Camper was in de stad. We klopten aan bij de verkeerde poort en misten de jongen die het voorprogramma deed. K. was blij. Op het terras schonken ze Weihenstephaner. In de trein leerde K. me een Sudoko maken. Op de weg naar huis lagen bouwstenen. Ze waren van Duplo.