Categorie archief: blog

Kletskousen

kletskousen blog 2

Bottle Beach, Koh Panghan, Thailand

Toen ze nog aan de voet van de berg waren, hoorden we ze al. A. en ik liepen naar Bottle Beach. Dat was een nog echt verlaten strand hadden mensen gezegd. Bovenop de berg namen A. en ik net omstebeurt foto’s van elkaar, poserend voor het uitzichtpunt, toen ze opeens naast ons stonden.

Lees verder

Advertenties

Poepen / vergeten kamers

graffitti-282421_960_720

Licht gênante onthulling uit mijn kindertijd; als ik vroeger moest poepen maar ergens was waar dat niet kon, of ik dat niet durfde, dan hield ik het in. En dat deed ik eigenlijk overal behalve thuis of bij oma. Ik kon dat op een gegeven moment heel lang volhouden en ontwikkelde zelfs een methode om de aandrang te minimaliseren. Ik ging dan op de grond zitten met mijn voeten tegen een muurtje. Als ik mijn knieën licht gebogen hield en heel hard met mijn voeten tegen de muur duwde, kon ik mogelijke drama’s te verkomen. Ik deed dat, in de veronderstelling dat niemand iets achter deze houding zou zoeken, dus ook in het openbaar. Dat zag er best raar uit.

Lees verder

Franse pop – Le playlist (voor op de achterbank)

IMG_8118

Als je je vroeger net als ik tijdens de grote vakantie urenlang op de achterbank bevond op weg naar een buitenland, herinner je je vast ook de Franse, Italiaanse, Duitse of Spaanse radio. En dat daarop vrijwel alleen de nationale chansons, canzones, Liederen of canciónes te horen waren.

Monsieur en Madame Du Bois waren nogal francofiel. Eindpunt was bij ons daarom altijd een camping in Frankrijk. Dat betekende uren over de autoroute de soleil in de Renault 4, later de Renault 5 en nog later de Citroen BX (2x). Ook wat betreft autokeuze waren mijn ouders nogal eenkennig. In een Citroen BX kon je eitjes op de achterbank vervoeren zonder ze te breken, zei mijn vader. Voor hem genoeg reden een leven lang trouw te blijven aan de Franse stinkbak. Dus gingen we elke zomer en route, met handdoeken tegen de zon vastgeklemd tussen de autoraampjes en gesmolten fruitella’s op het dashboardkastje. Soundtrack: Radio France.

De radio van toen bestaat niet meer. Zelfs in Frankrijk zijn de hitlijsten tegenwoordig in sync met wat overal ter wereld populair is, ook in de meer alternatieve  hoek. Morgen ga ik naar Rock en Seine en daar overlapt de line-up voor een groot deel met die van Lowlands en heel veel andere festivals deze zomer: The XX, Cypress Hill, Flume, MacdeMarco.

Maar wie nu denkt dat het zinloos is om op muzikale ontdekkingsreis te gaan tijdens een vakantie of korte trip, spits die oren! In Parijs ontdekte ik tientallen toffe (pop)nummers die volgens mij nooit noordwaarts zijn gereisd.

Veel ontdekkingen heb ik te danken aan twee Franse radiostations: Radio Nova en Le Mellotron. Die eerste is een echte radiozender, alternatieve pop, electro en wereld georiënteerd met festivalverslagen en praatblokjes (goed voor je Frans!). De tweede is een soort Parijse versie van Red Light Radio, met live sets van djs, voornamelijk uit de hiphop, soul en house hoek. Beide radiostations zijn gewoon online te vinden en dus overal ter wereld te beluisteren.

En ja, Soetebroot houdt van chocola – schrijven jullie het op? – Portugal, Johnny Depp en Franse pop. Dus uit het aanbod van Le Mellotron en Nova heb ik de nummers met een Franse touché gefilterd die bij mij de afgelopen maanden zijn blijven hangen en die in Nederland – but correct me if I’m wrong – niet zijn doorgedrongen. Voor op de achterbank.

CLIQUE! (via Spotify*)

of

CLIQUE! (via YouTube, dan heb je ook de video’s)

*Le Playlist wordt regelmatig bijgewerkt.

 

Parijse pechmannen

mots-sdf-L-6w_W4Z

(“Ik wist wel dat ik nooit poker had moeten spelen”)

Augustus in Parijs is als de maandagmiddag in de polders van Dronten na Lowlands. Duizenden sporen wijzen erop dat er intens is gedronken, gelachen en geleefd. Maar er is geen hond meer te bekennen.

Lees verder

De blabla van de bobo in ‘Parisiens, Chéris’

IMG_8683Even over taal, want daar heb ik oneindige liefde voor. Ook voor vreemde talen en in het bijzonder het Frans. Nu is het in de praktijk een stuk makkelijker om Frans te lezen dan het te spreken of verstaan. Dat komt doordat de taal van de straat hier mijlenver afstaat van het Frans uit de boeken. Dus grijp ik na de zoveelste mislukte poging een praatje met de groenteboer te maken over Game of Thrones, dat was hij namelijk aan het kijken of zijn mobiel, soms even terug naar print om mijn zelfvertrouwen over mijn Frans op peil te houden. Nu zijn dat niet altijd doorwrochte politieke analyses over het leiderschap van Macron, wel vaak de korte ‘fait divers’ uit Franse Spits of stripboeken. Het leukste stripboek tot nu toe wil ik even delen omdat het ook deels over de Franse taal gaat: Parisiens Chéris van Caroline Rochet & Cathy Karsenty. In 2015 uitgekomen in Frankrijk. Mag hier ook een Amsterdamse versie van komen?

Lees verder

Georges & Casimir

man_or_rabbit__by_squishysandwich-d4icl8k

Georges is mijn buurman in Parijs. Voordat ik Georges kende, hoorde ik hem al regelmatig rondscharrelen. De muren zijn hier dun en de vloeren van krakende houten planken. Lang dacht ik dat Georges óf aan slapeloosheid leed, óf een enorm nachtuil was. Bijna dagelijks ging hij rond half één ’s nachts de deur uit en kwam hij niet voor zessen terug. Dan hoorde ik hem over de lange gang van de zesde verdieping stommelen.

Lees verder

Koffie in Parijs

hipster koffieKoffietentjes. In bijna elke stad, en zeker in Amsterdam, struikel je erover. Nee ik bedoel niet de Starbucksen en Coffee Companies, want die tellen in dit betoog niet mee. Het gaat me om het soort koffietentje dat de afgelopen zeven jaar uit de grond is gesproten, het tentje met de hipster attitude. En met goede koffie.

Lees verder

Gedeelde stadsliefde

STADSLIEFDE_blowup:blowup

Ik woon nu bijna drie maanden in Parijs en ik heb ontdekt dat ik lijk op een erudiete, goedgeklede mannelijke vijftiger, die weet hoe het heurt. Dat komt omdat ik eindelijk Stadsliefde – Onder het zink van Adriaan van Dis heb gelezen.

Dat ik niet eerder aan dit boek ben begonnen, heeft vooral te maken met het feit dat als je naar Parijs vertrekt, de literatuur over de stad zich met ellenbogenwerk aan je opdringt. Alle boeken willen gelezen worden. En ik wil alles lezen. Omdat ‘meer lezen’ een van mijn voornemens was als ik eenmaal in Parijs zou wonen. Ook leken de verhalen me een goede springplank voor een duik in de stad.

Lees verder

Ongebroken

Hokusai_642_480

Beyond the Great Wave by Hukosai

De zee was niet vergevingsgezind vandaag. De golven rolden genadeloos snel na elkaar de baai binnen. Peddelend op zijn surfboard probeerde hij achter de branding te komen, op de plek waar de golven nog ongebroken hun weg naar de kust zoeken. Maar halverwege ging het bijna mis. De zee duwde terug. Met elke golf die zich bruut over hem uitstortte, voelde hij zijn kracht afnemen. Het ijskoude water drong verder zijn wetsuit binnen. Druppels gleden over zijn rug. Hij rilde. Nu kon hij nog terug. Hij was een vakantiesurfer, niet echt fit en, erger nog, zijn gemoed was roestig. En surfen kwam uiteindelijk vooral neer op mentale kracht. Nooit twijfelen.

Lees verder

Petites Histoires: Fruitella / Strohalmen

Fruitella

Een groep verstandelijk beperkten kreeg een rondleiding door Cathedral de Saint Paul in Nantes. Ze waren in vrijetijdskleding en roken naar Fruitella. Vakantie ruikt naar Fruitella. Toen de groep mij passeerde stond ik bij het kaarsjesaltaar, zoals wel vaker in kerken sinds mama dood is. Ik steek er altijd eentje aan. Ik had dat haar een keer zien doen in de Steentjeskerk in Eindhoven. Toen was ze al ziek. Op dat moment bedacht ik me dat ik dat dan maar over moest nemen. Rituelen zijn goede strohalmen als je verder niet zoveel hebt om je aan vast te houden.