Snorren

Twin Shadow in Merleyn, NIjmegen.

“Writing about music is like dancing about architecture, it is a really stupid thing to want to do.”*
Deze quote schoot gisteravond door het hoofd van Firma Soetebroot tijdens het concert van Twin Shadow. Wat leidde tot een mentale notitie dat er een blogpost over Twin Shadow getikt moest worden die nu eens niet over muziek ging. Want het ging tijdens Twin Shadow niet over muziek. Het ging over snorren. En wel in het bijzonder die van frontman George Lewis Jr.
Het begon al in het voorportaal van de uitverkochte zaal. Een fan had namelijk tijdens de soundcheck door de gordijnen gegluurd en was met een geagiteerd blosje en onverwachtse boodschap teruggekeerd: hij was eraf.

Eraf! Meisjesogen werden groot, jongens draaiden gegeneerd hun hoofd af. Er stoof een groepje nog net niet richting kassa om me opgeheven vuist geld terug te eisen wegens niet ingeloste verwachtingen.
Gelukkig maar, want hij was er niet af. Hij was wel zichtbaar getrimd. Wat restte was een lichte stoppellaag op de bovenlip.
Alle consternatie rondom de snor van Twin Shadow dwong Firma Soetebroot – zelf een groot voorstander van inzoomen op details en van goedgeplaatste gezichtsbeharing – gevoelsmatig tot wat soulsearching. Wat is het toch met mannen en snorren? Of beter, wat hebben vrouwen ermee?
Soetebroot kan niet anders concluderen dan dat de hippie protestdracht die aan het begin van dit millennium terugkeerde als ironisch statement onder grootstedelijke hipsters anno 2011 in de categorie, jawel, woest aantrekkelijk is beland.

Nu ligt het in de lijn der verwachting evolutionaire theorieen over de biologische aantrekkingskracht van veel haar op het fenomeen los te laten (veel haar is geen last van testosteron afbraak, is vruchtbaar en gezond, is een man die fier de eeuwige jachtvelden in kan trekken, ergo, woest aantrekkelijk). Gecastreerde mannen schijnen trouwens niet kaal te worden. Daar heb je biologisch gezien natuurijk ook niks aan maar dat weten we dan ook weer.
Maar Soetebroot zocht nog naar een andere verklaring en kan niet anders uitkomen dan bij tieten. Tieten ja. Want zijn snor en baard voor vrouwen niet gewoon wat tieten voor mannen zijn? Oneindig fascinerend want van de onhaalbare kaart? Een eigenschap die een niet te stuiten gretigheid losmaakt.
Voordat er nu gerefereerd gaat worden aan Montenegrijnse oma’s met indrukwekkende snorren en hoe groot de kans is dat de sprieten bij vrouwen na hun dertigste alsnog genadeloos op poppen op het voorheen nog haarloze stukje vel tussen je bovenlip en neus  (hoe heet dat eigenlijk?), wil Soetebroot er even op wijzen dat dat geen vergelijking is.
Dat is namelijk hetzelfde als het vlassige matje op de bovenlip van een 16-jarige schroefbankmedewerker uit Mariaheide een snor noemen of twee mandarijntjes voor je behaarde mannentorso houden en dat voor tieten door laten gaan. Dat is schattig en in het tweede geval misschien in spass gemacht aber in ernst bedeutet, maar niet hetzelfde. Lesbische vriendinnen van Soetebroot laten hun okselhaar groeien als ‘tegen’ statement. Ook dat heeft volgens Soetebroot hier veel mee te maken al kan ze haar vinger er nog niet helemaal op leggen wat dan precies.
Wat wel kan is een conclusie trekken over de aantrekkingskracht van Twin Shadow. Want Soetebroot zag hem na afloop wel mooi met een meisje de wc in verdwijnen. Ok, en met een fotograaf. Maar ze zag ook een sleutel om zijn nek hangen en wil graag denken dat het meisje die misschien wel te pakken heeft gekregen om de deur naar zijn hart te openen. Maar dat dat het romantische scenario is weet Soetebroot ook wel. Net als dat het gezien de wat treurige status van de moustache van Lewis jr. meer voor de hand ligt dat er op die wc gewoon een foto is gemaakt. En dat het meisje daar nu thuis met viltstift een dikke snor op aan het tekenen is.

*Firma Soetebroot dacht altijd dat de quote van Elvis Costello kwam, maar die jatte hem weer van Martin Mull (die gast uit Rosanne). De quote gaat een eind terug in het leven van Firma Soetebroot want ze opende er namelijk ooit haar scriptie mee om wat ironische sjeu te gieten over een 150 pagina’s tellende postmoderne verhandeling over de transformatie van videoclips in het digitale tijdperk waarin onder ander Kylie Minogie en Royksopp een rol speelden. Voor de geinteresseerden, deze scriptie is nog beschikbaar op diskette.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s