Parijse pechmannen

mots-sdf-L-6w_W4Z

(“Ik wist wel dat ik nooit poker had moeten spelen”)

Augustus in Parijs is als de maandagmiddag in de polders van Dronten na Lowlands. Duizenden sporen wijzen erop dat er intens is gedronken, gelachen en geleefd. Maar nu is er geen hond meer te bekennen.

Lees verder

De blabla van de bobo in ‘Parisiens, Chéris’

IMG_8683Even over taal, want daar heb ik oneindige liefde voor. Ook voor vreemde talen en in het bijzonder het Frans. Nu is het in de praktijk een stuk makkelijker om Frans te lezen dan het te spreken of verstaan. Dat komt doordat de taal van de straat hier mijlenver afstaat van het Frans uit de boeken. Dus grijp ik na de zoveelste mislukte poging een praatje met de groenteboer te maken over Game of Thrones, dat was hij namelijk aan het kijken of zijn mobiel, soms even terug naar print om mijn zelfvertrouwen over mijn Frans op peil te houden. Nu zijn dat niet altijd doorwrochte politieke analyses over het leiderschap van Macron, wel vaak de korte ‘fait divers’ uit Franse Spits of stripboeken. Het leukste stripboek tot nu toe wil ik even delen omdat het ook deels over de Franse taal gaat: Parisiens Chéris van Caroline Rochet & Cathy Karsenty. In 2015 uitgekomen in Frankrijk. Mag hier ook een Amsterdamse versie van komen?

IMG_8686 (1) - copie

Parisiens Chéries is een bundel korte stripverhalen over de belevenissen en het geklets van een groep bevriende dertigers in Parijs. De blabla ’s van de bobo’s (bourgeois-bohème) dus. Bijzonder is de dikke saus zelfspot waarmee de strip is overgoten. Niet iets waar je de Fransen snel op zult betrappen. Un peu blasé zijn ze natuurlijk ook die vrienden, zoals elke zichzelf respecterende stadse hipster.

img_8684.jpg

Vriend 1: Ah, volgens een onderzoek van l’Insee (CBS) zijn de rijken van Parijs de rijksten van Frankrijk.Ober: “Mag ik afrekenen. Twee café creme, dat is dan 14 euro alstublieft.”

Maar eerlijk, juist dat de strip aan de ene kant heel Parisien is maar zich aan de andere kant in elke grote stad had kunnen afspelen, maakt hem zo grappig. De ‘problemen’ van de vriendengroep zijn nogal herkenbaar: niet willen borrelen bij vriend X die in Montrouge* woont (“Ik krijg mijn visum niet meer op tijd geregeld hiervoor hoor”), verveeld de stampvolle Time-out doorspitten om vervolgens te concluderen dat het in Berlijn toch pas echt gebeurd en na drie uur in de rij staan voor een sample sale ontdekken dat ze alleen maar kleding in maatje 34 verkopen. Ziedaar de problemen van jong en veeleisend zijn in een willekeurige grote stad. Hoewel, die laatste is misschien wel echt Parijs gebonden.

Hoewel de personages in de hele strip praten in spreektaal (ze zeggen bijvoorbeeld ‘ouias’ ipv ‘oui’, nonchalant uit te spreken als: ‘weeeh’), gaat eén van de grappigste verhaaltjes expliciet over de Franse taal.
De vrienden zijn op een literair feestje beland waarbij de schrijver – he ja – ook de dj van de avond is. Hij draait vuige 80s rock en neemt zelf de mic ter hand. Nu ben je, als je ooit Frans hebt gehad, waarschijnlijk net als ik ongeveer afgehaakt toen de subjunctief aan bod kwam, of erger nog, de verleden tijd van de subjunctief. De subjunctief is de werkwoordstijd die in het Nederlands nauwelijks bestaat en daarom bijna niet is te begrijpen (jaja, alleen in het geval van “Leve de Koning”, maar wie roept dat ooit?). Maar hatsee, wat weet ik na het lezen van dit verhaaltje? De meeste Fransen gebruiken ‘m zelf ook niet! Schrap dit rijtje krengerige werkwoordsvervoegingen dus maar uit je leerboek. Duurdoenerij is het, putain. Tijd voor de bar. Lees maar:
(pss. vertaling in het onderschrift)

IMG_8685

1. Vriend 1: Heyhoi, kunnen we de jassen bij de laten?
2. DJ/Schrijver: Swah, moet je zelf weten
3. Vriend 2: Shiiit, hoe lang is ie al bezig? DJ/Schrijver: (in subjunctief) “Het is noodzakelijk dat ik zou”
4. Vriend 2: En dat alles in subjunctif imperfait, pfff. Vriendin: Show-off.
5. Vriend 2: Goed. Bar? Vriend 1: Let’s go.

* Zeg maar, alles in Amsterdam-Noord dat niet met de korte pont bereikbaar is, of Utrecht-Overvecht.

Georges & Casimir

man_or_rabbit__by_squishysandwich-d4icl8k

Georges is mijn buurman in Parijs. Voordat ik Georges kende, hoorde ik hem al regelmatig rondscharrelen. De muren zijn hier dun en de vloeren van krakende houten planken. Lang dacht ik dat Georges óf aan slapeloosheid leed, óf een enorm nachtuil was. Bijna dagelijks ging hij rond half één ’s nachts de deur uit en kwam hij niet voor zessen terug. Dan hoorde ik hem over de lange gang van de zesde verdieping stommelen.

Lees verder

Koffie in Parijs

hipster koffieKoffietentjes. In bijna elke stad, en zeker in Amsterdam, struikel je erover. Nee ik bedoel niet de Starbucksen en Coffee Companies, want die tellen in dit betoog niet mee. Het gaat me om het soort koffietentje dat de afgelopen zeven jaar uit de grond is gesproten, het tentje met de hipster attitude. En met goede koffie.

Lees verder

Gedeelde stadsliefde

STADSLIEFDE_blowup:blowup

Ik woon nu bijna drie maanden in Parijs en ik heb ontdekt dat ik lijk op een erudiete, goedgeklede mannelijke vijftiger, die weet hoe het heurt. Dat komt omdat ik eindelijk Stadsliefde – Onder het zink van Adriaan van Dis heb gelezen.

Dat ik niet eerder aan dit boek ben begonnen, heeft vooral te maken met het feit dat als je naar Parijs vertrekt, de literatuur over de stad zich met ellenbogenwerk aan je opdringt. Alle boeken willen gelezen worden. En ik wil alles lezen. Omdat ‘meer lezen’ een van mijn voornemens was als ik eenmaal in Parijs zou wonen. Ook leken de verhalen me een goede springplank voor een duik in de stad.

Lees verder

Ongebroken

Hokusai_642_480

Beyond the Great Wave by Hukosai

De zee was niet vergevingsgezind vandaag. De golven rolden genadeloos snel na elkaar de baai binnen. Peddelend op zijn surfboard probeerde hij achter de branding te komen, op de plek waar de golven nog ongebroken hun weg naar de kust zoeken. Maar halverwege ging het bijna mis. De zee duwde terug. Met elke golf die zich bruut over hem uitstortte, voelde hij zijn kracht afnemen. Het ijskoude water drong verder zijn wetsuit binnen. Druppels gleden over zijn rug. Hij rilde. Nu kon hij nog terug. Hij was een vakantiesurfer, niet echt fit en, erger nog, zijn gemoed was roestig. En surfen kwam uiteindelijk vooral neer op mentale kracht. Nooit twijfelen.

Lees verder

Petites Histoires: Fruitella / Strohalmen

Fruitella

Een groep verstandelijk beperkten kreeg een rondleiding door Cathedral de Saint Paul in Nantes. Ze waren in vrijetijdskleding en roken naar Fruitella. Vakantie ruikt naar Fruitella. Toen de groep mij passeerde stond ik bij het kaarsjesaltaar, zoals wel vaker in kerken sinds mama dood is. Ik steek er altijd eentje aan. Ik had dat haar een keer zien doen in de Steentjeskerk in Eindhoven. Toen was ze al ziek. Op dat moment bedacht ik me dat ik dat dan maar over moest nemen. Rituelen zijn goede strohalmen als je verder niet zoveel hebt om je aan vast te houden.

Avec le Vélib door BoulBi

IMG_7303 2
Nope, deze titel is geen gibberish. Vélib staat voor Vélo Libre (gratis fiets). Een trouwe bondgenoot voor iedereen die in Parijs meters moet of wil maken. En BoulBi? Oui, dat had ook de meest recente hiphopsensatie uit Frankrijk kunnen zijn maar slaat hier op de wijk Boulogne-Bilancourt.

Lees verder

Kakmadammen

tour-eiffel-paris-scintillement-etoiles-promenade-chien-jcl

“Je moet oppassen”, zei een Parijse vriend tijdens het appen toen ik hem een tijdje geleden aankondigde dat ik naar zijn stad zou gaan verhuizen. “Hoezo?”, vroeg ik, klaar om een serie waarschuwingen te incasseren over alleen naar huis lopen door het gehossel rondom Gare du Nord, voor afleidingsmanoeuvres van mannen die je, terwijl je voor het stoplicht wacht, van je iPhone beroven, voor aanslagen in metro’s en bistro’s met slechte wijn. “Voor crottes de chien“, zei hij. “Je vijand nummer 1 op de straten van Parijs.” Hondenpoep dus. Nou ja, ach kom, dacht ik. Dat zal toch niet veel erger zijn dan in Amsterdam, alvorens de conversatie subtiel in een andere richting te navigeren.

Lees verder

Wolf, Le Markstein

pumas in de sneeuwTerwijl E. een trail run van 23 kilometer rende, van de top van Le Grande Ballon naar beneden en weer terug, ging ik op een kleine wandeling. Een rondje om de top. Vertrekpunt Hotel Wolf, Le Markstein, een naam als de setting van een detective of een feestje van Kiss. Halverwege was ik even de weg kwijt. Toen ik dacht dat ik mensen hoorde, waren het twee parapenters die boven mijn hoofd hingen.
In de verte zag ik een ouder echtpaar de weg oversteken en verdwijnen achter een rots. Het vervolg van het pad. Ik belandde met mijn Puma’s in de sneeuw. Met natte sokken haalde ik het echtpaar in, dat foto’s van het uitzicht aan het nemen was. De mevrouw had de parapenters ook gehoord. “Het was alsof er iemand vlak achter me liep”, zei ze. “Ouioui, haha”, antwoordde ik. Omdat het me nog steeds niet lukt gewoon een volzin terug te zeggen in het Frans. Ik eindigde bij Le Markstein met een crêpe. Mijn voeten voelden koud. Het zou nog minstens 3 uur duren voordat E. terug was.