Circles

grassLike always, I ate to much at grandpa’s birthday. Although I came to think that my nausea didn’t come so much from eating this year, as from missing grandma.

As I stood in the backyard of their house looking out over the chest high weed, I remembered the way grandma used to walk small circles on the lawn to keep fit. She kept on doing it for years. Until one day she didn’t anymore. But the circle on the grass would still be there for years after. A worn out, muddy track, that led to nowhere.

I felt a drop of sweat running down my back. The afternoon had gotten steamy hot. A fly was buzzing in my ear. Suddenly I heard my sister calling me, hanging from the upstairs window, her head sticking out underneath the soft see through curtains. “Sam what are you doing? We are going to have dinner soon. Grandpa is making a roast.” I felt my stomach turn again. By now I was sure I was going to get sick. “I’ll be there in a minute”, I mumbled, so softly I was sure she wouldn’t be able to hear it. “Well, we’re not going to wait for you”, my sister shouted and shut the window, loud enough for me to hear that I had used up all the time I was allowed on my own during a family gathering.

As I turned around, I caught something moving in the corner of my eye. It was in the back of the garden. I hoped it was Mustafa, Mister Williams’ big black cat, who was always sneaking through the neighbourhood gardens on a mission that seemed to have no particular goal, but looked like a perfectly natural thing to do in cat world.

I thought Mustafa was a great cat. He loved cardboard boxes. Once Mister Williams had build a little wooden castle for him, but it didn’t interest Mustafa at all. Instead, he always jumped into the old cardboard box with the logo of Chiquita bananas that Mister Williams – when Mustafa stubbornly kept ignoring his castle – eventually had put next to it.  Cats know how to appreciate the right things in life, I thought.

It wasn’t Mustafa moving between the huge hogweeds growing in the back, it was something bigger. Probably some neighbourhood kid that had lost its football. “Why do you do it?”, a high pitched voice all of the sudden cut through the thick humid summer air. It surprised me so much, I forgot to answer. “Just tell me, why do you do it?”, I heard again from behind the weeds. The voice sounded somehow familiair but not in the way that it made me think of someone I had ever known. “Do what?”, I replied. “Don’t be stupid”, the voice said. “Who are you?, I responded. The voice was starting to irritate me. “Doesn’t matter”, the voice said, “you know what I’m talking about.” I did. “It’s none of your business”, I said angrily and started walking back to the house. The voice stayed silent. Just when I reached for the door, I heard the voice again, softer this time, sweet almost: “Why did you give up?” I turned around. “It’s just easier”, I whispered, looking down. Immediately I knew I was lying. It was actually really hard. My arms and legs felt heavy when I opened the door to my grandparents house. I decided to at least skip dessert tonight.

Indianentooi

native-american-indian-war-headdress-black-with-spot-feather-p279-1236_imageOp weg naar de oudpapier bak sprak een man mij aan. Hij droeg een indianentooi.
Ik houd van in Amsterdam wonen.
Of ik wist waar de tram naar Centraal ging? Ik wees tram 7 aan. We stonden tegenover de halte. Dat bleek niet te kloppen. De 13 vanaf Mercatorplein moest hij hebben. “Of dat ging lukken?”, vroeg ik. Aan zijn voeten droeg hij kniehoge mocassins met veters. Hij had een blauw oog. “Jazeker”, zei hij. Ik stak over. “Ik loop elke dag 25 kilometer”, riep de man. Hij vervolgde zijn pad. Het Wilde Westen werd deze buurt ooit ook wel genoemd. De veren van zijn tooi staken fier de lucht in.

Route du Soleil / voor papa

31 januari 2014

Als je ouders er niet meer zijn, kun je alleen nog maar terugkijken.

De grote en kleine gebeurtenissen, gesprekken en grapjes, verhalen van jou van toen. Het meeste vervliegt sneller dan je wilt. Het brein is een zeef. Het is vooral het gevoel wat blijft. De warmte van de tijd die was.

Tot mijn fijnste herinneringen behoren de vakanties van vroeger. Met z’n vieren in een rode Renault 5 naar Zuid-Frankrijk. De vouw-wagen aan de trekhaak. Mijn zus en ik opgevouwen op de achterbank tussen boeken, spelletjes en een koelbox. Mag er een bandje op?
Autoroute du Soleil.

De achterbank was zorgeloos. Zonovergoten.

Maastricht  / Liege / Bastogne

Voetballen op Franse parkeerplaatsen, picknick met een slaatje. In de bosjes roze velletjes wc-papier met poep.

Thionville / Metz / Nancy

Papa achter het stuur, geen twijfel over dat we er gaan komen.

Mama vult je rugzak, papa weet de weg. Een standvastige richtingaanwijzer als het donker is
of als je even dreigt te verdwalen. Raad en daad.
Mijn vader wist de weg vaak beter dan de Michelin-kaart, of later, de navigator. En zo niet, dan was het toch een mooie omweg? Anders hadden jullie die waterval nooit gezien hoor, of in dat meertje gezwommen.

Dijon / Macon

We stoppen voor de nacht. Biefstuk met Bearnaise-saus en frietjes, en dan naar bed. De Autoroute du Soleil roept alweer vroeg morgenochtend.

Lyon  / Orange / Marseille / Saint Raphael

Bestemming bereikt. Een vakantie lang zwemmen in de Middellandse zee of een dam bouwen in een riviertje in de Ardeche.

Mijn ouders waren goed in vakantievieren. De oneindige hoeveelheid liefde die zij voor elkaar voelden was dan op zijn best. Flirtages onder het genot van rode wijn in de warme mediterrane nachten.
Wat moet hij haar hebben gemist de laatste jaren.

Papa achter de krant, thuis, in zijn stoel naast de haard, pokend in het vuur. Sigaretje, biertje. Het was als vanouds maar het miste de glans. De tijd werd stroop, en hoewel nog altijd met warme verbintenissen, ook met verdriet en leegte.

Papa koos de route van zijn laatste reis op dezelfde manier als hij altijd zijn weg heeft gekozen; met volle overtuiging. Hier afslaan en dan zijn we er. Het komt goed.

Samen de eindbestemming bereikt.

Voortaan moeten we zelf sturen. De weg weten we niet, maar we vinden hem wel. Met de muziek aan en Franse chansons op de radio, met de raampjes open en wapperende haren. De warmte van toen halen we terug.

De Autoroute du Soleil is nog altijd zonovergoten. Laten we vakantievieren zoals zij dat deden. En door het leven toeren met dezelfde overtuiging, eigenwijsheid, warmte en liefde voor elkaar en de mensen om ons heen.

En laten we nu nog een keer op de achterbank van Cees en Mariette gaan zitten.
Om ons mee te laten nemen naar de plek waar de pijn wat verweekt in de warmte van de zon. Laten we warmte vieren.

Gaan jullie mee?

nutsen en een mueslireep

Overtuigend was het niet echt. Maar de mensen van het nieuw te lanceren tijdschrift gelóófden in print. Ik vroeg me af waar mijn jas was. In het doorzichtige tasje van T. zaten twee nutsen en een mueslireep uit de gratis door de organisatie aangeboden snacks. Ik ging niet mee naar de borrel.

Herfstbok

We wandelden maar kort. Eigenlijk wilden we liever surfen. Bij de strandtent in afbouw bestelden we verkeerd. “Laatste dag van het seizoen”, zei de ober, en ad-te de extra herfstbok. In de trein knalde een meisje van schrik met haar hoofd tegen het raam. We dachten dat ze dood was en hadden haar wakker gemaakt. Het was eind oktober en de zon scheen de hele dag. “Bedankt he en hele fijne avond nog”, riep het meisje ons na toen we bij Sloterdijk uitstapten. Dat ging lukken. 

Ikea

Een regenachtig zondag in augustus. Bij Ikea had iedereen ruzie.
“Ja blèrgh he”, zei een man op de parkeerplaats tegen zijn hond die zijn oren platlegde terwijl het zoveelste malse zomerbuitje op zijn kop viel. Ik miste de trein. 

Parkleven

Voor het huisje bij de tennisbaan zitten negers en die verkopen blikjes bier, zei K. We zaten in het park. Uit het grasveld waren een paar banen verdwenen. Het stonk er naar mest. “Maar ze geven alleen als ze er zin in hebben.” De zon zinderde, de brie liep uit. We zaten verder. 

De Oase van Matisse

Discover The Oasis of Matisse from Stedelijk Museum on Vimeo.

Dat geluid van geverfd papier dat zachtjes de echte wereld afpelt tot een kunstwerk. Zorgvuldig en liefdevol. Heel blij met dit filmpje. Geen scherpe pointe of uitsmijter, gewoon “mooi”.

Tante / Opruimen

rommelzolder2

Soetebroot heeft een tante en die ruimt op. Niet in de zin van een wekelijkse bezem door de boel of een halfjaarlijkse schoonmaak, Soetebroots tante ruimt haar leven op. Dan kun je alleen maar hopen dat de laatste doos voorlopig nog niet wordt ingepakt.

Lees verder

Escargot aux raisins

In Frankrijk heet een koffiebroodje een escargot aux raisins: een krentenslak!