Gedeelde stadsliefde

STADSLIEFDE_blowup:blowup

Ik woon nu bijna drie maanden in Parijs en ik heb ontdekt dat ik lijk op een erudiete, goedgeklede mannelijke vijftiger, die weet hoe het heurt. Dat komt omdat ik eindelijk Stadsliefde – Onder het zink van Adriaan van Dis heb gelezen.

Dat ik niet eerder aan dit boek ben begonnen, heeft vooral te maken met het feit dat als je naar Parijs vertrekt, de literatuur over de stad zich met ellenbogenwerk aan je opdringt. Alle boeken willen gelezen worden. En ik wil alles lezen. Omdat ‘meer lezen’ een van mijn voornemens was als ik eenmaal in Parijs zou wonen. Ook leken de verhalen me een goede springplank voor een duik in de stad.

Lees verder

Ongebroken

Hokusai_642_480

Beyond the Great Wave by Hukosai

De zee was niet vergevingsgezind vandaag. De golven rolden genadeloos snel na elkaar de baai binnen. Peddelend op zijn surfboard probeerde hij achter de branding te komen, op de plek waar de golven nog ongebroken hun weg naar de kust zoeken. Maar halverwege ging het bijna mis. De zee duwde terug. Met elke golf die zich bruut over hem uitstortte, voelde hij zijn kracht afnemen. Het ijskoude water drong verder zijn wetsuit binnen. Druppels gleden over zijn rug. Hij rilde. Nu kon hij nog terug. Hij was een vakantiesurfer, niet echt fit en, erger nog, zijn gemoed was roestig. En surfen kwam uiteindelijk vooral neer op mentale kracht. Nooit twijfelen.

Lees verder

Fruitella / Strohalmen

Fruitella

Een groep verstandelijk beperkten kreeg een rondleiding door Cathedral de Saint Paul in Nantes. Ze waren in vrijetijdskleding en roken naar Fruitella. Vakantie ruikt naar Fruitella. Toen de groep mij passeerde stond ik bij het kaarsjesaltaar, zoals wel vaker in kerken sinds mama dood is. Ik steek er altijd eentje aan. Ik had dat haar een keer zien doen in de Steentjeskerk in Eindhoven. Toen was ze al ziek. Op dat moment bedacht ik me dat ik dat dan maar over moest nemen. Rituelen zijn goede strohalmen als je verder niet zoveel hebt om je aan vast te houden.

Avec le Vélib door BoulBi

IMG_7303 2
Nope, deze titel is geen gibberish. Vélib staat voor Vélo Libre (gratis fiets). Een trouwe bondgenoot voor iedereen die in Parijs meters moet of wil maken. En BoulBi? Oui, dat had ook de meest recente hiphopsensatie uit Frankrijk kunnen zijn maar slaat hier op de wijk Boulogne-Bilancourt.

Lees verder

Kakmadammen

tour-eiffel-paris-scintillement-etoiles-promenade-chien-jcl

“Je moet oppassen”, zei een Parijse vriend tijdens het appen toen ik hem een tijdje geleden aankondigde dat ik naar zijn stad zou gaan verhuizen. “Hoezo?”, vroeg ik, klaar om een serie waarschuwingen te incasseren over alleen naar huis lopen door het gehossel rondom Gare du Nord, voor afleidingsmanoeuvres van mannen die je, terwijl je voor het stoplicht wacht, van je iPhone beroven, voor aanslagen in metro’s en bistro’s met slechte wijn. “Voor crottes de chien“, zei hij. “Je vijand nummer 1 op de straten van Parijs.” Hondenpoep dus. Nou ja, ach kom, dacht ik. Dat zal toch niet veel erger zijn dan in Amsterdam, alvorens de conversatie subtiel in een andere richting te navigeren.

Lees verder

Wolf, Le Markstein

pumas in de sneeuwTerwijl E. een trail run van 23 kilometer rende, van de top van Le Grande Ballon naar beneden en weer terug, ging ik op een kleine wandeling. Een rondje om de top. Vertrekpunt Hotel Wolf, Le Markstein, een naam als de setting van een detective of een feestje van Kiss. Halverwege was ik even de weg kwijt. Toen ik dacht dat ik mensen hoorde, waren het twee parapenters die boven mijn hoofd hingen.
In de verte zag ik een ouder echtpaar de weg oversteken en verdwijnen achter een rots. Het vervolg van het pad. Ik belandde met mijn Puma’s in de sneeuw. Met natte sokken haalde ik het echtpaar in, dat foto’s van het uitzicht aan het nemen was. De mevrouw had de parapenters ook gehoord. “Het was alsof er iemand vlak achter me liep”, zei ze. “Ouioui, haha”, antwoordde ik. Omdat het me nog steeds niet lukt gewoon een volzin terug te zeggen in het Frans. Ik eindigde bij Le Markstein met een crêpe. Mijn voeten voelden koud. Het zou nog minstens 3 uur duren voordat E. terug was.

O Champs-Élysées…..

critique-de-the-young-lady-02.jpgIk dwaal nu drie weken door Parijs en de stad opent zich langzaam aan me. Ze is kakelvers, spannend, nieuw, smakelijk, onwennig, maar ook warm en verwelkomend. Maar echt ingeburgerd ben je pas ergens als je je goede en slechte gewoontes van thuis weer oppikt. Daarom leek het me afgelopen donderdag zinvol om iets te doen wat ik in Amsterdam ook veel doe: naar de film gaan. Ik droomde over een onuitputtelijk aanbod van piepkleine charmante art-deco bioscoopjes waar de voorpremière van Get Out te zien zou zijn, maar helaas beloofde Google lang niet zoveel cinematische verwennerij in Parijs als in Amsterdam. Ik vond alleen uitersten van het spectrum: tig obscure zaaltjes gewijd aan “Le Cinema de l’auteur” en een handvol mega complexen en Pathé imperia. Omdat ik geen zin had in Kusturica of een Atom Egoyan-marathon, dook ik in het filmaanbod van multiplex UGC op de Champs-Élysées, waar behalve Baby Boss en Fast & Furious 8 ook Lady MacBeth draaide, voor de Franse markt om onbegrijpelijke reden ‘vertaald’ in: The Young Lady. Prima filmkeuze, bleek later, slechte timing ook.

Lees verder

Circles

grassLike always, I ate to much at grandpa’s birthday. Although I came to think that my nausea didn’t come so much from eating this year, as from missing grandma.

As I stood in the backyard of their house looking out over the chest high weed, I remembered the way grandma used to walk small circles on the lawn to keep fit. She kept on doing it for years. Until one day she didn’t anymore. But the circle on the grass would still be there for years after. A worn out, muddy track, that led to nowhere.

Lees verder

Indianentooi

native-american-indian-war-headdress-black-with-spot-feather-p279-1236_imageOp weg naar de oudpapier bak sprak een man mij aan. Hij droeg een indianentooi. Die was niet geapproprieerd, de bijpassende moccassins en het suède gilet suggereerden dat de man native Amerikaans wàs, of zich in ieder geval zo voelde.
Ik houd van in Amsterdam wonen.
Of ik wist waar de tram naar Centraal ging? Ik wees tram 7 aan. We stonden tegenover de halte. Dat bleek niet te kloppen. De 13 vanaf Mercatorplein moest hij hebben. “Of dat ging lukken?”, vroeg ik, knikkend naar de kniehoog geknoopte veter mocassins waar zijn voeten uitstaken. Hij had een blauw oog. “Jazeker”, zei hij. Ik stak over. “Ik loop elke dag 25 kilometer!”, riep hij me na en vervolgde met energieke tred zijn pad. Het Wilde Westen werd deze buurt vroeger genoemd. De veren op zijn tooi staken fier de lucht in.

Route du Soleil / voor papa

31 januari 2014

Als je ouders er niet meer zijn, kun je alleen nog maar terugkijken.

De grote en kleine gebeurtenissen, gesprekken en grapjes, verhalen van jou van toen. Het meeste vervliegt sneller dan je wilt. Het brein is een zeef. Het is vooral het gevoel wat blijft. De warmte van de tijd die was.

Tot mijn fijnste herinneringen behoren de vakanties van vroeger. Met z’n vieren in een rode Renault 5 naar Zuid-Frankrijk. De vouw-wagen aan de trekhaak. Mijn zus en ik opgevouwen op de achterbank tussen boeken, spelletjes en een koelbox. Mag er een bandje op?
Autoroute du Soleil.

Lees verder