Voor Soetebroot een zwarte dag. Allereerst omdat  ze elke dinsdagnacht twee uur lang aan Gilles Petersons muzikale infuus lag om zich te laten voeden met muziek uit de wereldwijde hoeken die in Nederland ver te zoeken zijn: crossovers van nu-soul, soul, hiphop en dubstep, maar ook jazz, latin en afrobeats, oud en nieuw. Een enkele radio 6 en doelgroepuitzending van internet stations als KX daargelaten, grossieren de Nederlandse publieke radiozenders vooral in wit gewortelde rock en pop. Dit maakte voor Soetebroot, als liefhebber van  zwarte muziek en progressieve beats, Gilles Peterson een belangrijke gids. Burial, Ghostpoet, Dizzee, Mosca, James Blake, Jamie Woon, Beatmeisjes. Soetebroot ontdekte ze allemaal via de show van Gilles.
Daarnaast ergert Soetebroot zich aan de soms blinde focus op jongeren waarmee oude media als de radio, maar ook tv en printmedia als kranten, nog steeds wanhopig proberen een publiek te trekken dat misschien helemaal niet geinteresseerd is. En in de strijd om jonge aanwas hun bestaande publiek laten vallen.

Nu heeft Soetebroot geen zicht op hoe het Britse medialandschap precies in elkaar steekt, maar de drang jong publiek aan te boren is een universele. En de discussie over hoe je dat doet een hele lastige en een hele brede. Zo werkt Soetebroot in een museum. Ook zo’n plek waar al jaren allerhande strategieen worden verzonnen om jongeren te trekken en de grijze haren ondertussen in de ruime meerderheid vrolijk tussen de voor de jeugd bedoelde interactieve installaties wapperen.

De bijbehorende strategieen en dwangmatige pogingen tot herprofilering vindt Soetebroot in veel gevallen kortzichtig. Op de eerste plaats om de tendens dat jongeren helemaal niet meer over media denken als individuele informatiebronnen (dat de helft het over ‘de media heeft’ spreekt, zegt in dit opzicht al wat). De hele wereld is een grote berg informatie waar je zelf uit pakt wat je leuk vindt op het moment dat jou het uitkomt. De truc is dan ook niet de content waarmee je (denkt) jongeren te bereiken koste wat het kost in een bepaald medium te gieten, maar door (een mix van) media te kiezen waarmee je jongeren daadwerkelijk bereikt. Dan redeneer je pas echt vanuit je doelgroep. Ga dus geen kinderpagina in de Volkskrant maken maar doe het in Habbo Hotel of programmeer je jongeren tv-programma of multimediale radio-uitzending op 101.TV.
Bovendien lijkt het Soetebroot ook om een economische reden niet slim op jongeren te focussen en je oudere doelgroepen te negeren. Tweeverdieners van veertigplus met kinderen, hoogopgeleide dertigers, ‘het grijze goud’, hebben over het algemeen een stuk meer te besteden dan een gemiddelde 16-jarige. En belangrijker nog, ze geven het ook graag uit aan muziek (kopen zelfs nog cd’s), culturele uitstapjes en de andere kwakkelende formats van de vorige eeuw.

Natuurlijk, Soetebroot kent de wetten van Bourdieu over cultureel kapitaal en weet dat het belangrijk is jongeren vroeg kennis te laten maken met een breed cultureel aanbod, om schoolklassen soms gewoon aan hun haren een musea in te slepen of een krant in de klas verplicht onder de puberneuzen te schuiven. Maar laat het zaadje voor smaakontwikkeling planten door school en vrienden en laat het soms ook even los en geef het ruimte om zelfstandig te groeien. Dat doet het namelijk toch wel.  Of niet, maar dan kun je je afvragen of dat erg is. Soetebroot herinnert zich een geheel radio luwe periode tussen haar 19e en 24e. Ze zette het ding pas weer aan toen het zonder inbellen op haar laptop kon en ze ontdekte dat haar honger naar muziek die op de Nederlandse frequenties niet te vinden was, gestild kon worden door (internet)stations als WeFunkRadio, KX en natuurlijk Gilles Petersons World Wide Show op Radio 1. Smaak vindt – eenmaal aangewakkerd – uiteindelijk zijn weg wel, welke kant uit dan ook, zeker met de huidige oneindige beschikbaarheid van aanbod online.

En Gilles? Tja, die vindt vast ook wel weer zijn weg. Soetebroot gelooft nog steeds dat dat voor kwaliteit altijd wel geldt. Ergens online vanuit station Brownswood, of misschien wel bij BBC Radio 2, waar ook soul-dj Trevor Nelson naartoe verhuisde zoals bepaalde bronnen al meldden (en wat de Britse equivalent van onze eigen Radio 2 is, met dezelfde licht geriatrische bijsmaak. In radioland althans, dat dan wel weer).

Maar goed. Dit is ook waar:

“Anything invented before you were 18 has been there forever. Anything that turns up before you’re 30 is new and exciting. Anything after that is a threat to the world and must be destroyed.”

Dus. Misschien wordt Soetebroot ook wel gewoon oud en boos over dingen die voorbij gaan. Zucht.

Onlangs werd er bijna onbarmhartig een gat geslagen in het fundament van Soetebroots opvatting over de liefde. Dat kwam door de chick flick He’s just not that into you.

De film gaat kortgezegd over hoe vrouwen achter gasten aan blijven lopen die hen niet willen. Tegen beter weten in, predikt de film, want eigenlijk weet iedereen: als hij niets van zich laat horen, is hij niet geinteresseerd. En als de vrouw in kwestie dat echt niet doorheeft, dan weten haar vriendinnen dat stiekem eigenlijk wel. Ding is, dat zeg je niet als vriendin. Wat je zegt is dat de man waarschijnlijk niet heeft gebeld/gemaild/ge-sms’t/ge-pingt/ge-tweet/ge-What’sapp’t/ge-facebooked omdat zijn foon in de plee is gevallen/hij in een hutje op de hei zit voor een bezinnings-retraite of dat er sprake is van een eerstegraads sterfgeval. Dat hij tijd nodig heeft omdat hij net uit een relatie komt of dat hij tijd nodig heeft omdat hij nog geen afstand wil doen van het single leven. Zo blijven we cognitief in balans maar verspillen we tijd.

“Vermoeiend” dus, zoals Drew Barrymore al zegt. En dat is het. Maar liefdes die niet op jou zitten te wachten zijn nou ook weer geen wereldschokkend fenomeen.
Het was dan ook niet deze maar de andere boodschap van de film die de firma op haar grondvesten deed schudden. Dat was de boodschap over de fonkel.

ALEX
The “spark” thing is bullshit.

GIGI
Really? Enlighten me.

ALEX
Guys invented the “spark” so they could
not call and treat you kind of bad and
keep you guessing, and then convince you
that the anxiety and fear that it creates
in you is actually a “spark.” And you
all buy it. You love it. You all thrive
on it because you all love drama.

Die oplichting, flits, glans, schittering, de sparkle, de poppetjes in iemands ogen. De fonkel waarvan Soetebroot altijd dacht dat alle waarachtigheid en wat echt en mooi en diep was erin samenkwam. Die fonkel is dus fake. Romantische vrouwenmennerij die mannen inzetten omdat ze weten dat het werkt. Niets magie, chemie, feromonen, blikseminslagen, zielsverbinding of spirituele eenwording. Nee, de fonkel is een tool. Zoiets als wandelen met een puppie of je oma. Of de softe versie van rollen met je spierballen.
“Jee, hoe heb jij X eigenlijk zover gekregen dat ze met je mee naar huis ging?” Ach, even een fonkeltje gepullt en de buit was binnen”.

Aangezien Soetebroot de film pas een jaar of twee na de release zag, vond ze het op z’n zachtst gezegd opmerkelijk dat er nog geen vriendinnen met betraande wangen melding waren komen maken van het in duigen vallen van de illusie van de fonkel. Waarop Soetebroot zich vervolgens afvroeg of ze dan misschien de enige goedgelovige ziel is die zich haar leven lang heeft laten misleiden door een onwrikbaar geloof in dit fenomeen.

Soetebroot heeft de fonkel drie keer in haar leven gevoeld. Of dat weinig of veel is weet ze niet, maar laten we wel wezen, er zijn gradaties in de liefde en de fonkel is een buitencategorie. Je hebt hem veel minder vaak dan ‘iemand leuk vinden, fascinerend slim, hilarisch, of woest aantrekkelijk’ of dan de licht fladderende verliefdheid waarvan je weet dat je er nooit echt iets mee moet doen omdat de vlinders genadeloos eendagsexemplaren blijken zodra ze worden vrijgelaten. Nee, de fonkel komt (kwam) maar zelden. Maar jeee, als de fonkel er was dan was ie onmiskenbaar. De fonkel is knikkende knieen, dom gegiechel, rode blosjes en dromerigheid. De fonkel is ook altijd meteen. Bij Soetebroot althans.

Met het sterven van de fonkel, sterft er een eenhoorn. Zo gaat er opnieuw een beetje magie verloren in deze wereld. Soetebroot is daarom nog niet bereid de fonkel op te geven. Het goede nieuws is, de film eigenlijk ook niet. Het verhaal blijft wankelen tussen bittere realiteit en een hopeloos geloof in romantiek. Alex, die de theorie van de fonkel uiteenzet tegenover een Gigi, wijst haar in eerste instantie af op basis van deze theorie. Later blijkt dat vals zelfbehoud en jawel, op het einde komen ze toch bij elkaar. Plot wise klopt het van geen kanten maar een geruststelling is het zeker.
Want strijdend voor het eerherstel van de fonkel zal ook de firma doorgaan tot het happy end, een praalmonument voor de fonkel oprichtend om, against all odds, potverdorie niet nog iets te laten ontheiligen!

Het komt niet vaak voor dat er een rij staat voor een voorprogramma. Dat je je kaartje koopt voor het voorprogramma. Dat het hoofdprogramma er eigenlijk niet toe doet.
Gisteravond wel. Want om half 8 betrad Jesse Boykins III voor het eerst het podium in Nederland. Wie dan niet weet over wie het gaat, klikke op het filmpje boven deze post.
Soetebroot wilde daar om meerdere redenen bij zijn, maar de belangrijkste was dat Jesse’s muziek, of in dit geval, zijn stem, bij de eerste luisterbeurt al door haar ziel sneed. En ze dat met live precisie nog eens over wilde laten doen.

Dat Jesse, hoewel nog onbekend, via internet al een aanzienlijke schare devotees had verzameld, bleek uit het groepje watertandende nieuwsgierigen – van Franse crusties tot nu-soul hipsters – dat al vroeg samendromde voor de poort van Paradiso. En dat voor het schamele half uur dat Jesse kreeg. Een half uur waarvan nagenoeg iedereen de eerste 10 minuten miste door de bottleneck van de lidmaatschapsverkoop.

Twintig minuten om jezelf neer te zetten is niet veel. Zeker niet op een brakke zondagavond, op een tijdstip waarop iedereen normaal nog aan de koffie zit. En nee, Jesse en zijn band waren nog niet lekker op elkaar ingespeeld, opereerden rafelig, zoekend naar harmonie. Of misschien was het wel het contrast tussen de van het podium afspattende Jesse Boykins en zijn wat mattige band waardoor het schuurde.
Maar Paradiso had Jesse er alleen neer kunnen zetten en dan was alsnog driekwart van het publiek tevreden naar huis gegaan, denkt Soetebroot. Zelden zag ze een voorprogramma zo warm ontvangen worden. Jesse verdient meer voelde de menigte. Tegelijkertijd was hij in deze voortuin op zijn plek.  Nog even tijd krijgen om spelend vuile knieeen te halen voordat je op het hoofdpodium definitief volwassen wordt, is zo gek nog niet.

Soundbite Jesse Boykins III – B4 the Night is thru @Paradiso, Amsterdam (27/11/2011)

Want duidelijk was wel: het gebeurde gisteravond in de voortuin. Bij Jesse Boykins III. En het gebeurde ook een beetje door zijn haar. Wie dat niet heeft meegekregen, had zijn oordoppen te diep ingedrukt. Of bleef te lang en raakte beneveld door hoofdprogramma Nneka. Die wist met haar speeches doordrenkt van light-idealisme Soetebroot in ieder geval weer snel met een YouTube-search naar Jesse de bank op te jagen.

Als er zoveel wegwijzers in dezelfde richting wijzen, weet Soetebroot meestal wel hoe laat het is. Denk in de orde van grootte van kosmische boodschappen. Daarmee, of in dit geval met dit liedje, moet Soetebroot dan iets. Vaak is dat een stukje tikken.

Dus. De wereld heeft meer Azealia’s nodig. Maar eerlijk is eerlijk, het is nogal vroeg haar nu al de status van een M.I.A. of de nieuwe Missy Elliot toe te schrijven. Er mogen dan al heel wat tracks online rondzwerven, haar debuut is nog in de maak. Reikhalzend uitkijken dus.

Veelbelovend is haar geluid zeker: stuiterende, vette beats en een vleugje smerigheid uit de dance hall van Major Lazer maar niet te veel want daar hebben we er al genoeg van. Wel weer: een toffe flow en goede zangstem. Ander pluspunt: ze produceert ook tracks, hoewel de dansvloerknaller 212 afkomstig is van, men was het in de release vreugde nog bijna vergeten, Lazy Jay, het alterego van twee, jawel, Belgen : Jeff en Toon Martens.

Soetebroot geeft Azealia een dikke kans op de valreep van 2011 nog een dansvloer hype te worden. In tegenstelling tot die andere vrouwelijke hype, Lana de Rey, van wie het zorgvuldig geconstrueerde Instagram imago live enigszins in duigen viel door de geforceerde jengels die ze over haar pruil-lippen perste, knalt Azealia van het podium af. Volgens bovengenoemde recensie in ieder geval.  Ach, ze heeft er dan ook voor doorgeleerd. Een natural born dansvloerkiller. Hopelijk komt ze snel met dat debuut.

Totdat Soetebroot gisteravond met J. – ooit een klasgenoot van zowel Soetebroot als Kevin – op de trappen van Carre stond voor een concert van Feist en J. zich plotseling omdraaide met een kreet van verbaasde herkenning. Achter ons stond Kevin. Nog steeds klein, mager en met bril maar met dit keer ook geflankeerd door twee blonde chickies. J. gaf hem een hand. Soetebroot vergat haar mond dicht te doen. “Waar zitten jullie?”, vroeg Kevin, nog steeds op diezelfde hoog gepitchte, enthousiaste toon als toen. “Balkon, achter, laatste rij”, bromde J. “Wij staan op de gastenlijst”, zei Kevin rap, J. nauwelijks horend. “Ik ken de bassist.” Nog voor J. en Soetebroot op de onverwachte vriendschap in konden gaan, trok Kevin een plastic insteekhoesje uit de AH-tas die hij bij zich droeg. “Het is al jaren een vriend van mij. Door het Droste-fotoproject”. Kevin wapperde een kopietje van een foto in ons gezicht. Daarop was hij naast de bassist van Feist te zien met een kopietje van een foto in zijn hand waarop hij te zien was met de bassist van Feist met een kopietje van een foto….u begrijpt hem.  ”Na afloop gaan we nog even in de backstage”, besloot Kevin. “Maar nu moet ik door”, riep hij ons over zijn schouder na terwijl hij de twee blonde chickies volgde die zich hardop zuchtend langs het wachtende volk op de trap elleboogden. En weg was Kevin.
Soetebroot keek J. aan. “Waar is het met ons mis gegaan?”, riep J., en wierp zijn handen ten hemel. Soetebroot wist het niet. Maar tijdens het concert zag ze Kevin met zijn chickies in de gastenlounge zitten. Kevin was eigenlijk nauwelijks veranderd, hoogstens de wereld om hem heen, concludeerde Soetebroot.  En blijkbaar konden ook de Kevins van deze wereld op hun eigenaardige manier vrienden worden met bassisten van toffe bands. Ook al waren er handtekeningen boekjes of een foto-project voor nodig.
Het verschil was duidelijk. Kevin had de bassist al meerdere malen recht in de ogen kunnen kijken en maakte bovendien kans die avond het Droste-effect opnieuw uit te breiden terwijl Soetebroot en J. het moesten doen met een bovenaanzicht op de kruin van Feist en band. Met een olijk vingertje in de lucht en een fotokopietje van een oneindig project in zijn hand had hij de pikorde compleet genegeerd. Ja, met Kevin was het goed gekomen.

Elke dag reist hij met de trein. Van Amsterdam-Centraal naar Naarden-Bussum, en weer terug. Heen met zijn werktas, gehuld in een roomkleurige, lange trenchcoat. In zijn hand een paraplu. Terug heeft hij ook een plastic zakje bij zich. Er zit eten van de afhaal in.
Werken doet de Japanse meneer al jaren niet meer. Maar een paar keer per week haalt hij eten bij  Japans restaurant Nagoya aan de Stationsweg in Bussum. De beste van het land. “Hoe was uw dag vandaag meneer?”, vragen ze hem altijd vriendelijk. De Japanse meneer knikt dan. Hij is moe. Te moe om uit te leggen dat de dagen zich loom voor zich uitstrekken sinds hij met pensioen is en het alleen zijn opeens alomtegenwoordig. Of om te vertellen dat de lucht zich heeft verzwaard en zijn bewegingen voelen alsof ze in stroperigheid zijn gehuld.
Op weg naar huis  is er  bijna een dag voorbij. Dan mag hij weer gaan slapen. De Japanse meneer is moe, heel moe.