Vriendenboekje

Firma Soetebroots oude Vriendenboekje confronteert haar met een gemiste boot. Ergens onderweg is ze de ambitie om bij het showballet te gaan totaal vergeten. Gelukkig doet Soetebroot nog wel ‘hobby’s: hiphop en house dansen’.

Over Gilles Peterson en dingen die voorbij gaan

Das Leben ist kein Ponyhof. Vandaag hoorde Soetebroot dat radiopresentator, muzikale gids en dj Gilles Peterson vertrekt bij BBC Radio 1. De reden? Gilles en zijn publiek pasten niet meer in het profiel van de zender die zich op jongeren tussen de 19 en 24 jaar wil richten. Het publiek was sinds 2008 ook 3 jaar ouder geworden en had de gevarenzone van 30+ bereikt. Meegegroeid met de show kun je dan denken. Te oud, oordeelde Radio 1.

Das Leben ist kein Ponyhof

Fonkel

Onlangs werd er bijna onbarmhartig een gat geslagen in het fundament van Soetebroots opvatting over de liefde. Dat kwam door de chick flick He’s just not that into you.

Jesse Boykins III

Het komt niet vaak voor dat er een rij staat voor een voorprogramma. Dat je je kaartje koopt voor het voorprogramma. Dat het hoofdprogramma er eigenlijk niet toe doet.
Gisteravond wel. Want om half 8 betrad Jesse Boykins III voor het eerst het podium in Nederland. Wie dan niet weet over wie het gaat, klikke op het filmpje boven deze post.
Soetebroot wilde daar om meerdere redenen bij zijn, maar de belangrijkste was dat Jesse’s muziek, of in dit geval, zijn stem, bij de eerste luisterbeurt al door haar ziel sneed. En ze dat met live precisie nog eens over wilde laten doen.

Azealia Banks

Lang voerden Missy Elliot, M.I.A. en een handjevol handlangsters het  zich nauwelijks uitbreidende imperiumpje van female mc’s aan. Maar hoera! Er gloort hoop met nieuw dik talent in aantocht. Ze is 20 jaar oud, komt uit Harlem en draagt een Mickey Mouse sweater. Move over voor Azealia Banks: ”I’m not a golddigger. I’m a fuckin’ opportunist”.

Rondje

Vandaag fietste Soetebroot een rondje langs de Amstel. Nu eens niet in de modus van snelle kilometers maken op de racer maar gewoon langzaam. Een ommetje op de stadsfiets. Van Watergraafsmeer tot aan Oudekerk en weer terug. Het was waterkoud en mistig. November in duizend kleuren grijs. Een tegenligger zwaaide vrolijk.

Internet daten

Jelena was nogal fanatiek met internet daten. Manisch kon je het ook noemen. “Joehoe, helemaal goed. Ik maak nog even deze videochat af. Daarna zet ik hem aan de kant”, riep ze vanuit haar rode Toyota Yaris, terwijl Niek en Patrick de motoren van hun getune-de wagens lieten ronken, klaar voor een illegale straatrace.

Kevin

Het beet Soetebroot dit weekend in de staart: de zoete wraak waar je stiekem op hoopt wanneer  je een middelbare schoolreünie bezoekt. De definitieve afrekening. De vernieuwing van herinneringen met de wetenschap dat als je toen had geweten wat je nu weet, je schouderophalend en fluitend je tienerjaren was doorgestapt. De populairsten groeiden uit tot uitgebluste huismoekes, de stoeren tot dikke, kalende dertigers met een zweetharses en vochtplekken op hun blouses.
Je was altijd geneigd naar boven te kijken en de categorie onder je te vergeten. Een natuurlijk verschijnsel in de sociale pikorde, hoe onterecht ook. Maar belangstelling voor beneden hield altijd het gevaar van het kelderen van je eigen positie in. En dus het einde van de wereld. Zo werkt het nu eenmaal als je puber bent.

Japanse meneer

De Japanse meneer is moe. Zijn hoofd hangt voorover, kin bijna op de borst, als een schildpad die vanaf het eilandje in zijn waterbak zijn nek uitsteekt om verveeld een larf uit het water op te happen. Zijn ogen zijn halfgesloten. Of ze lijken kleiner door de enorme bril met jampotglazen.
De Japanse meneer praat niet. Dat heeft hij in zijn leven genoeg gedaan. Tot er niets meer viel te zeggen. Als hij de trein binnenkomt en een plekje heeft uitgekozen, blijft hij voor het zitje stilstaan en kijkt je even aan. Als de Japanse meneer geluid zou maken zou hij zuchten. Koffertjes en sporttassen worden voor hem opgetild. Hij weet dat het werkt.